PN BioDegPlas

Kunststoffen en textiel zijn tegenwoordig onmisbare elementen in onze samenleving, dankzij hun veelzijdigheid en relatief lage kostprijs in vergelijking met andere materialen. Ze worden gebruikt in tal van sectoren, waaronder industrie, handel en huishoudens, en zijn daardoor alomtegenwoordig. Hoewel de productie van kunststoffen in 2020 licht daalde, leidde de COVID-19-pandemie tot een verhoogde vraag naar kunststoffen en textiel, vooral voor medische producten, persoonlijke beschermingsmiddelen en efficiëntere leveringssystemen.

Textiel heeft echter een aanzienlijke impact op het milieu. Ondanks de inspanningen van de sector om deze impact te beperken, wordt textiel vaak negatief voorgesteld. In het verleden ging dit vooral over het hoge verbruik van water, chemicaliën en energie. Vandaag ligt de focus meer op het einde-levensfaseprobleem en de uitstoot van microplastics.

Microplastics afkomstig van textiel of kunststoffen zijn zorgwekkend omdat ze, door hun lange levensduur, in de voedselketen terechtkomen. Biologisch afbreekbare microplastics vormen een kleiner risico, maar het is moeilijk om de afbreekbaarheid van textielmaterialen correct in te schatten. Dit komt doordat textiel vaak verschillende behandelingen ondergaat (zoals verven en afwerken), wat voorspellingen bemoeilijkt. Bovendien speelt ook de omgeving waarin biodegradatie plaatsvindt (water, zeewater, modder, bodem, …) een belangrijke rol in het afbraakproces.

Momenteel bestaat er geen gestandaardiseerde methode om de biologische afbreekbaarheid van textiel te bepalen, met uitzondering van composteerbaarheidsnormen (zoals EN13432, ISO14851), die vooral gericht zijn op kunststoffen.

Dit project heeft als doel methoden te ontwikkelen die geschikt zijn voor textielmaterialen en die de afbreekbaarheid kunnen bepalen op basis van CO₂-productie. Daarnaast wil het project meer inzicht bieden in de verschillende parameters die biodegradatie beïnvloeden. Het project zal rechtstreeks bijdragen aan het nieuwe ISO-werkitem ISO/WD 24304: Textiel – Bepaling van de aerobe biologische afbreekbaarheid van textielvezels en -materialen in zeewater door meting van de biochemische zuurstofvraag of de hoeveelheid vrijgekomen koolstofdioxide.