Chemische bepaling van metaalgehalte

Principe

Deze norm beschrijft een methode voor het bepalen van het totale gehalte aan specifieke metalen (zoals chroom, lood, arseen, cadmium, enz.) in leer. Het leer wordt volledig opgelost via een verteringsproces, waarbij alle gebonden metalen vrijkomen in oplossing. De metalen worden vervolgens gekwantificeerd met behulp van atomische spectrometrie, zoals:

ICP-OES (Inductief gekoppelde plasma optische emissiespectrometrie)
ICP-MS (Massaspectrometrie met inductief gekoppeld plasma)
AAS (Atoomabsorptiespectrometrie)

Deze methode bepaalt het totale metaalgehalte, dus niet alleen de oplosbare of extracteerbare fractie.

Testmethode

1. Staalvoorbereiding

Een representatief leermonster wordt gedroogd.
Het monster wordt verkleind (gemalen of versnipperd).
Een nauwkeurige massa (0,5 tot 1,0 g) wordt afgewogen.

2. Vertering

Het monster wordt verteerd met een zuurmengsel, meestal salpeterzuur (HNO₃), eventueel in combinatie met waterstofperoxide (H₂O₂) of zoutzuur (HCl).
De vertering gebeurt in een microwave verteringssysteem of verwarmingsblok tot volledige afbraak van het organisch materiaal.

3. Analyse

De verkregen oplossing wordt verdund tot een bekend volume met gedemineraliseerd water.
De metaalconcentraties worden gemeten met:
- ICP-OES, ICP-MS of AAS, afhankelijk van het metaal en de vereiste gevoeligheid.
Kalibratie gebeurt met standaardoplossingen van bekende metaalconcentraties.

4. Kwaliteitscontrole

Gebruik van blanco's, referentiematerialen en herwinningscontroles wordt aanbevolen.

Rapportering

Resultaten worden uitgedrukt in mg/kg droog leer.
Zowel individuele metalen als het totale gehalte kunnen worden gerapporteerd.

ISO 17072-2 verschilt van deel 1, dat enkel de extracteerbare metalen meet.
Geschikt voor naleving van regelgeving zoals REACH, RSL’s, en ecolabels.
Nauwkeurige vertering is essentieel voor een correcte bepaling van het totale metaalgehalte.